Jak wspomniano wcześniej, do połowy XIX nie istniał żaden standard co do geometrii i wymiarów gwintów. Części do maszyn musiały być „dorabiane” zawsze na specjalne zamówienie. Nie było mowy o kupnie śrub i nakrętek w sklepie.

Sir Joseph Whitworth opracował pierwszą normę na gwint calowy trójkątny o zarysie 55˚, zwany do dziś gwintem Whitwortha (BSW). W 1841 roku zaprezentował on na zjeździe w Institute of Civil Engineers w Wielkiej Brytanii rewolucyjny system normalizujący wymiary gwintów. Norma określa średnice gwintów w kombinacji z pewnymi określonymi skokami gwintu (wyrażonymi w ilości zwoi na cal bieżący śruby/nakrętki).

Potem Wielka Brytania, Kanada i Stany Zjednoczone wprowadziły Zunifikowany Gwint Śrubowy (Unified Screw Thread) używany do dzisiaj. Ta koncepcja z pewnymi modyfikacjami została przyjęta przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (International Standards Organization) przy standaryzacji gwintów metrycznych o różnych zarysach. Oczywiście stosowanie norm ISO jest dobrowolne.

Jako organizacja ISO nie narzuca i nie wymusza ich stosowania. Autorytet organizacji wynika z międzynarodowej reprezentacji, sposobu ustanawiania wszystkich norm: na zasadzie konsensusu, także ze zrozumienia wpływu normalizacji na ekonomikę gospodarki. Z praktycznego punktu widzenia masowe produkowanie śrub z nieznormalizowanymi wymiarami i skokami z góry skazałoby wytwórcę na klęskę ekonomiczną.